tussentijdse update - Zondagochtend Jobarpar

het is zondagochtend in Jobarpar. We hebben net een kerkdienst achter de rug in het Isah-e jamat gebouw. Ik heb een houten rug want drie uur in een kleermakerszit zitten is iets wat wij westerlingen niet graag doen. Na 20 minuten kreeg ik kramp in mijn knieeen. Er waren verschillende sprekers en er werden een aantal liederen gezongen. Allemaal in Bangla wat het er niet makkelijker op maakt. Toch was het een mooie dienst. Vanmiddag gaan we naar de compound van Church of Bangladesh in Jobarpar. Met ons is alles goed. De bedden zijn redelijk en we hebben een douche. (Jippie). Het water komt dan wel uit de waterput, maar toch.

Na onze trip naar Barisal is Jobarpar weer een heel andere wereld. Hier is het echte Bangladesh. Mensen leven in armoedige omstandigheden in hutjes langs het water. Toch is er veel vreugde en wordt er hard gewerkt. Je ziet mensen overal bezig met bijvoorbeeld rijst planten of handel. De vrouwen zijn bezig met het huis of het terreintje er om heen. Koken gebeurt op een soort gat in de grond waar het pannetje water of rijst op staat te koken. Wassen doen ze hun kleren of zichzelf in de riviertjes. Overal zien we water en de mensen die daar iets mee doen.

Ik ben nu een week in Bangladesh en het gaat redelijk goed. Wat ik heb gezien en meegemaakt vindt ik aan de ene kant prachtig. Het is mooi om te zien hoe de mensen hier leven en wat ze raakt. Aan de andere kant is het ook schrijnend om te zien wat er in dit land allemaal mis gaat. In welke omstandigheden mensen soms dagelijks moeten overleven van dag tot dag. Toch is de balans positief. Ik zie hard werkende mensen die open staan voor elkaar en er graag iets van willen maken. Ze hebben vertrouwen in de toekomst en dat is al heel belangrijk. Bangladesh is wel een land wat langzaam in je bloed kan kruipen en als je hier te lang rondhangt zeker van gaat houden. Ik kan me na een week al slecht voorstellen hoe het is in Nederland momenteel. Dingen als Sinterklaas zijn zowel fysiek, maar ook in gedachten ver weg. Als ik over een week terug ben zal de overgang wel weer heftig zijn.

Slapen gaat goed. Onze matrasjes zijn dun en vannacht was het voor het eerst koud, dus heb ik een deken gebruikt. Voordeel is wel dat de muskieten wat rustiger zijn. Toch merk ik dat ik overdag wel eerder moe ben dan in het begin van de week. Ook de rest van mijn groepje heeft hier last van. Dit heeft ook te maken met het geestelijk verwerken van alle beelden, situaties en verhalen die we horen en beleven. Tot nog toe kan ik alles nog wel een plekje geven, maar het zal misschien nog wel een lange tijd in mijn hoofd blijven malen. Ik hoop dat ik in Nederland ook mijn verhaal kan delen, dat zal ook voor mij een goede verwerking zijn.

Wat wel steeds meer gaat knagen is het missen van mijn familie. Ik spreek zo nu en dan via de telefoon, maar dat zijn korte gesprekjes. Gister had ik even Rick en Anouk aan de lijn, wel erg leuk. Het goede nieuws is dat we langzaam aan het aftellen zijn richting huis.

tot later.