Vrijdag 20 november - ochtend op de compound

Na het ontbijt krijgen we van zuster Florence een rondleiding over de compound. Deze is zeer groot en herbergt meerdere hostels, en meerdere scholen. Ook is er een kliniek, waar mensen terecht kunnen met medische problemen of bijvoorbeeld zwangerschaps begeleiding. Dit gaat er heel anders aan toe als bij ons in Nederland. Ook is er op de compound een begraafplaats voor mensen die gediend hebben bij de COB. Daarnaast is er een grote kerk die in bijzondere stijl is gebouwd. Al met al brengen we al lopend een aardig tijdje door. Onderweg ontmoeten we Sister Lucy van 78 uit Engeland die al 50 jaar werkt in Bangladesh met de allerarmsten. Op haar vraag waarom ze nog niet terug gegaan is, antwoord ze dat haar werk hier nog niet klaar is. Dit zal wel nooit afkomen. We krijgen alledrie een aantal van haar boekjes die ze in de afgelopen jaren heeft geschreven. Een mooi gebaar van een nog mooiere vrouw. Een fantastische inspirerende vrouw waar we nog veel van kunnen leren. Ook ontmoeten we even later Mother Sushilia. Zij zit in een rolstoel en zij blijkt al 83 jaar te zijn. Zij zit al meer dan 60 jaar in Bangladesh en komt oorspronkelijk uit India. Ook deze vrouw is nog scherp van geest. Met haar drinken we een kopje cha met wat biscuitjes. Het voelt net een beetje als een bezoek aan mijn opoe van vroeger. Mabud wordt uiteindelijk een beetje ongeduldig want we hebben nog een druk programma voor vandaag.

Uit de compound gaan we met zijn zevenen naar een sloppen wijk van Barisal. Gert, Willieanne, Mabud, Siebe, Florence, nog een vrouw en ik. We lopen in een drukke straat van Barisal als plotseling Florence een heel klein en nauw steegje in duikt. Ik had het niet eens gezien zo klein. Paar keer afslaan en we komen in een heel andere wereld. Op mekaar gestapeld en gepropt staan bouwvallen die het woord huis niet waardig zijn. We worden een van de huisjes in geleid. Dit blijkt het grootste huisje te zijn van deze wijk. Hier zit een hele groep vrouwen op de grond te wachten op ons. Ook hier staat weer een rij stoelen klaar. Natuurlijk ontbreken de bloemen en het zingen niet. Deze vrouwen vertellen over de problemen die ze hebben met uithuwelijken en het meebrengen van een bruidschat. Binnen deze cultuur is het gebruikelijk dat de vrouw een flinke som geld moet meebrengen of iets anders van grote waarde wil ze kunnen trouwen. Hier wordt gewerkt aan een cultureel programma om dit te doorbreken. Door zowel de vrouwen als de mannen te voorzien van opleidingen en kennis zien ze langzaam een verandering in hun cultuur ontstaan. Ook hier wordt gewerkt met kleine micro-kredieten om de mensen een kans te geven de vicieuze cirkel te doorbreken. Sommigen gebruiken dit voor opleiding of het opstarten van een eigen bedrijfje. Ik mag bij een aantal andere huisjes naar binnen om te zien hoe ze leven. De vrouwen willen graag laten zien hoe ze het hebben ingericht. Ik raak er alweer van onder de indruk. Om dag in dag uit zo te leven in de modder en erbarmelijke omstandigheden is voor ons nauwlijks te bevatten. Toch zien we hier naast verdriet en leed ook vrolijke mensen en kinderen. Als mensen hoop hebben en uitzicht op verbetering kan er veel veranderen. Zo bezoeken we ook nog een ander project aan de rand van Barisal, met een vergelijkbare ervaring.