Vrijdag 20 november - Jobopar

Na de lunch op de compound gaan we met onze spullen opweg naar Jobopar. Dit is een uur reiden verder het binnenland in. De weg wordt steeds slechter en op een gegeven moment is het een zandweg die door een dorpje loopt. Dit blijkt Jobopar te zijn. We stappen uit en het ziet er allemaal heel armoedig uit. Mabud regelt een eenvoudige Riksja voor ons, die ons nog verder de jungle in moet brengen. In eerste instantie zeggen we dat we dat stukje wel willen lopen, aangezien we het sneu vinden voor de riksja rijder om met drie volwassen europeanen door het bos te moeten crossen. Mabud dringt aan en het blijkt dan ook een reis van een aantal kilometers te zijn. Als ik zeg Riksja in Jobopar is dat niets anders dan een eenvoudige fiets met drie wielen een een laadplank voor vracht. Deze wordt ook gebruikt voor personenvervoer. Siebe is gaan lopen aangezien hij dacht dat het maar een klein stukje was. Mabud die absoluut niet van lopen houdt heeft een vriend die hem met de motor brengt naar onze bestemming.

Ja waar gaan we eigenlijk naar toe zo midden in het bos? Het blijkt dat hier een van gebouwen van Isah-e Jamat staat. Deze is een aantal jaren geleden gebouwd en wordt nu gebruikt als lokale kerk, school, kantoor en trainingscentrum voor de regio. Dit is tevens ons guesthouse voor de komende twee nachten. Tot onze grote blijdschap blijkt hier midden in de jungle een soort paradijsje te zijn, want er is een normaal toilet en een douche waar water uit de muur komt in plaats vanuit een emmer. We blijven natuurlijk europeanen. De ontvangst is hartelijk. De zondagschool kinderen die net bezig zijn (of is dit geregeld) zingen een lied voor ons. Mabud neemt daarna uitgebreid de tijd met ons om een kop cha te drinken. Na de cha gaan we weer het schooltje in. Weer stoelen, weer bloemen en weer zang en dans. Willieanne ziet haar kans om de kleurplaten die ze mee heeft van de zondagschool van Urk te delen met de kinderen van de zondagsschool van Jobarpar. Als we s’avonds aan het wandelen zijn komen we nog kinderen tegen met een kleurplaat. Willianne en ik gaan even wandelen en komen al kuierend bij een bamboe brug. Het ziet er wel niet zo stevig uit, maar ja, dit is Bangladesh en het is toch de manier om aan de overkant te komen. Zo krijgen we onze eerste ervaring met de bamboebrug. Waarschijnlijk niet de laatste.

Na het diner, wat hier buiten door een aantal vrouwen wordt bereid, gaan we naar een voorstelling van Isah-e Jamat. Zij hebben een reizende voorstelling die door heel Bangladesh op een educatieve manier een aantal zaken aan de kaak stelt. Zo wordt er ingegaan op vrouwenmishandeling en machtssmisbruik, de noodzaak voor goede opleiding, maar ook de noodzaak om vriendelijk en goed met elkaar om te gaan. Dit allemaal met een bijbelse ondertoon. In Bangladesh kan niet openlijk worden ge-evengaliseerd, maar de verschillende Bijbelteksten worden goed gebruikt. Ook worden er folders en magazines uitgedeeld onder de moslims die het toneelspel komen bezoeken. Voor deze avond op een overdekt veld komen uit de hele omgeving mensen af. Er zijn er meer dan 2000. Als wij komen blijken ze er al rekening mee gehouden te hebben, want onze stoelen staan al klaar. De vrouwen zitten in het midden op de grond en de mannen staan daar in een grote kring om heen. Het stuk duur ongeveer twee en half uur en is gezien het gelach ook erg grappig. Ik herken een aantal bijbelse taferelen en de liefdesbrief die een van de meisjes van een jongen ontvangt is rechtsreeks uit Galaten 13. De avond is een groot succes voor Isah-e jamat en de verwachting is dat de zaterdagavond nog veel meer mensen zullen komen. Dit is pas een manier om een boodschap over te brengen. Om half twaalf zijn we terug in het guesthouse. We spreken nog wat na met de verschillende acteurs van de theatergroep en ook de bedenker van het stuk. Een leuk gesprek en een mooie afsluiting van de dag.