Vlucht 15 November naar Dhaka en aankomst

We vertrekken om 0900 plaatselijke tijd. Tenminste dat was de bedoeling. Voor we goed en wel in de lucht zijn is het drie kwartier later. Dit betekent dat we later in Dhaka aankomen dan geplanned. Ook blijkt dat het tijdverschil tussen NL en BD niet 5 maar 6 uur is. Heeft iets met zomertijd te maken, maar niemand begrijpt het. Uiteindelijk landen we om ongeveer 5 uur lokale tijd in Dhaka. Tot onze schrik en verbazing duur de douanecontrolle nog weer eens bijna een uur. Dat zijn wij niet gewend in Nederland waar je zo door kan lopen. Gelukkig zijn wel al onze koffers goed aangekomen en we worden tot onze blijdschap opgewacht door Maaike Wigboldus en Mabud Chowdhury die voor ons vervoer hebben gezorgd naar het Guesthouse in Dhaka.

Als we buiten komen weten we weer wat er met tropische warmte wordt bedoeld. Het is al donker, maar het is heerlijk warm en klam. De koffers in de ene bus en wij in de andere. En dan begint het avontuur. Een reisje wat normaal 30 minuten zou duren, maar wat is normaal in Dhaka, duur bijna anderhalf uur. Er wordt hier gereden als gekken. Op een strook waar eigenlijk twee autos naast elkaar kunnen rijden ze vijf rijen dik. Als er ook maar een gaatje valt wordt er ingevoegd, uitgevoegd en dat zonder richting aan te geven. Het enige instrument wat ze wel veelvuldig gebruiken is de claxon. Je hoort dan ook niets anders dan getoeter. Daarnaast zie je dan ook geen auto’s zonder schade. Dit is echt bizar om te zien. Ik zat voorin het busje en heb de hele tijd met mijn mond open gezeten. Niet te geloven dat dit zo gebeurt. Daar door heen lopen dan ook nog eens mensen, kinderen of proberen riskjas hun weg te vinden. Dit allemaal met gevaar voor eigen leven.

Als we aankomen bij het Gasthouse worden we vriendelijk ontvangen door Peter Mazunder. Iedereen krijgt een kamer toebedeeld om te delen waarbij de mannen bij de mannen, en de vrouwen bij de vrouwen natuurlijk. Om 2030uur zitten we aan een voedzame en smaakvolle rijst maaltijd met curry en kip. Als toetje een mandarijn. De koeling wordt verzorgt door een x-tal strategisch opgestelde ventilatoren. We ontmoeten Martien T. Morgen heeft hij met Maaike nog een vergadering met de een kerk in Bangladesh. Peter en Mabud vertellen tijdens de maaltijd nog iets over het programma van morgen. Om half 10 sluit Gert met ons de dag waarbij we allemaal moe naar ons bed toe gaan om de lange, lange dag van ons af te slapen. Hopen dat dat lukt met het lawaai van 10 miljoen mensen op de achtergrond.