Donderdag 19 november - onderweg naar Barisal

Na de, ondertussen vertrouwde, bucket shower een goed ontbijt. Ik ben blij dat Mabud ook niet zo van rijst houdt want het is eigenlijk normaal om minstens drie keer daags rijst te nemen. De roti en brood of noedels zijn dan een prima afwisseling. Ik heb besloten om alleen mijn kleine koffer mee te nemen, en dat is maar goed ook, want het minibusje waar we mee op stap gaan heeft niet al teveel ruimte. Zoals alle auto’s in Dhaka rijden deze op CNG, een vorm van LPG. Dit zijn enorme tanks waar een deel van de bagageruimte voor is opgeofferd. Iets voor half acht komt Siebe die met ons meegaat naar Borisal aan en zijn we klaar voor vertrek. Gedurende onze reis naar Borisal en Jobarpar hebben we de beschikking over een chauffeur. Op zich ben ik er blij mee dat we een ervaren iemand hebben die ervaring heeft met het verkeer. Dat blijkt al heel snel als ik erachter kom dat het een reïncarnatie van Michael Schumacher is, maar dan met Bengaals bloed. Hij rijdt alsof de duivel hem achterna zit. Op weggetjes niet groter als de bekende Karel doorman weg in de polder rijdt hij met gemak 120 km/h. En dit slalommend om de Riksja’s, vrachtwagens en andere voertuigen die met ons meebewegen of er tegenin. Het is heel gebruikelijk om even een stukje af te snijden door tegen het verkeer in te rijden, zelfs op de snelweg. Een echte snelweg kan je het niet noemen, want dan zou je een vangrail hebben en meerdere stroken. Hier is het een veredelde tweebaansweg die in twee richtingen met meerdere voertuigen naast elkaar gedeeld wordt. Sommige stukken zijn zo slecht dat onze coureur om de kuilen heen zigzagt, of dat in ieder geval probeert. Na een uurtje of zo begin ik al aardig misselijk te worden.

Na twee en half uur zijn we aangekomen bij de Ferry over de rivier de Pudma. Dit is een welkome afwisseling met de autorit. De ferry is een ervaring op zich. Overal zitten kooplui op de boot hun waren te slijten zoals fruit en vis. Het uitzicht is geweldig en ik geniet van een stel jagende zeearenden. Overal zien we mensen bezig met de rivier. Mensen zijn bezig met vissen of wassen zichzelf of hun kleding. De rivier is trouwens ontzettend smerig.

Aan de andere kant van de rivier gaat onze reis verder naar Barisal. Nog een flinke trip door een moerasachtig gebied. Had ik al gezegd hoe groen het land was en hoe veel water er te zien is? Onze totale reis duurt uiteindelijk 6 uur en valt me achteraf nog wel mee. Ik ben zelfs onderweg in slaap gevallen al schokkend en schuddend met hoge snelheid. Ik zal wel erg moe zijn geweest.