Donderdag 19 november - middag in Barisal

In Barisal gaan we naar de compound van Church of Bangladesh. Dit is een oase van rust in deze drukke provincie stad. Wat wel opvalt is dat in Barisal nauwlijks auto’s rijden. We zien allen maar Riksja’s, voetgangers of een een enkele motor. We zien zeer zelden een andere auto. Op de compound worden we ontvangen met een verlate luch. We krijgen onze kamers toegewezen. Ik deel mijn kamer met Gert. Er is een aparte wasruimte en toilet. Het toilet en de douche is toch iedere keer weer spannend wat we toegewezen krijgen. Ik heb onderweg ook situaties gezien waar ik liever geen gebruik van hoef te maken, en ik heb nog steeds de angst dat we ergens komen waar we inderdaad geen stromend water hebben en een gat in de grond met muggen. Gelukkig valt het tot nog toe nog wel mee. Schoon en comfortabel is anders, maar zoals gezegd we zijn al snel tevreden.

De lunch die we krijgen is uitstekend. Dit is een rijst soort die we nog niet gehad hebben en deze smaakt echt verrukkelijk. Ook is er een keur van groentes en vlees en vis. Ze doen echt hun best om indruk op ons te maken. Waarom komen we later achter.
Na de lunch gaan we met het busje naar een van de projecten van CBSDP aan de rand van Barisal. Hier leeft een groep mensen van ongeveer 150 gezinnen om een kleine visvijver. Het is enorm armoedig en het zijn echte kleihutjes met golfplaten daken. Een groep vrouwen zit al een tijdje te wachten in wat waarschijnlijk hun mooiste kleren zijn. Voor de groep staat een rij stoelen klaar. Ik kan hier nog steeds niet aan wennen, maar blijkbaar kan het niet anders dan dat bezoekers als vorsten worden behandeld. We krijgen bloemen en er wordt een lied voor ons gezongen. We raken in gesprek met deze vrouwen over hoe de verschillende projecten voor hun werken en wat de resultaten hiervan zijn. Zo krijgen we een aantal voorbeelden van micro-krediet faciliteiten waar deze vrouwen in meedraaien. De een heeft vee gekocht, de ander gebruikt het voor de aanschaf van een Riksja of een naaimachine. Een aantal vrouwen vertellen ook al wat dit heeft betekent voor hun leven en dat van hun kinderen. Hierna krijgen we een rondleiding door het dorpje en zien we ook een aantal voorbeelden van verbeteringen uit het werk van CBSDP. Bijvoorbeeld een stukje land wat een gezin heeft aangekocht om groent te verbouwen en een geit op te kunnen houden. Een ander heeft weer wat kippen om te fokken. Zo zien we de verschillende resulaten, maar we zien ook in welke situaties deze mensen leven. We mogen binnen kijken bij een aantal vrouwen en zien hoe zij leven. Dit is vaak niet meer dan een kookplaatje en een plank om op te slapen. En dan met alle kinderen en eventueel vee daarbij.

Bij een oudere vrouw die een beetje achteraf woont is een deel van het hutje ingestort. Het dak is lek, en ze gebruikt een zeiltje om het regenwater weg te houden van haar slaapplaats. Ze nodigt mij en Gert uit om binnen te komen. Ook dit raakt ons erg. Sommige van deze situaties zijn zo onmenselijk en oneerlijk in onze ogen. In de ogen van de oude vrouw zien we een smekende blik. We beseffen dat we hier te maken hebben met een leed wat veel dieper zit, dan alleen de materiële schade. Hier kan alleen maar een gebed troostende woorden bieden en we bidden samen met deze vrouw. Gert geeft zijn bloemen aan de vrouw. Zo bezoeken we nog meer van deze projecten. Overal zien we leed en problemen, maar ook het goede werk en de resulaten van mensen die hier hun hart tonen, zoals CBSDP.