Telefonisch contact

Vanavond weer telefonisch contact gehad.

De groep is samen in Dhaka en de algemene indruk is goed, geen bijzonderheden met de groepsleden. De telefoonlijn was vandaag ook goed, weinig vertraging op de lijn. Misschien komt er morgen weer iets op de blog te staan.

Ik vind de informatie op Kerk in Actie moeilijk te vinden, je moet echt weten waar je moet zoeken, (bij interactief en pas daarna weblog Bangladesh) Maar als je het dan eenmaal gevonden hebt is het leuk om berichten van de andere groepjes te lezen.

Ik heb er toch best moeite mee dat je zo een paar dagen niets hoort en dan gelukkig weer een heel stuk te lezen hebt! Gelukkig merk ik aan andere reacties dat ik daar niet de enige in ben!

Ik hoop dat de mensen nog een paar goede dagen in Dhaka hebben en ik kijk uit naar volgende week wanneer we de echte foto's en verhalen zullen zien en horen.

Groeten Harriët Kramer

Zaterdag 21 november - Fieldtrip

Vandaag een wat rustigere dag. Daar waren we ook wel aan toe. We gaan van hot naar her en alle indrukken trekken een aardige wissel op ons gestel, naast dat het lichaam ook wel wat te verduren krijgt. S' morgens gaan we in het dorpje Jobopar op bezoek bij een kippenfarm en een visproject. De kippenren staat op palen boven het water zodat de mest meteen weer dient als voedsel voor de vissen. In Bangladesh gaat niets verloren. Dat zien we in heel veel zaken terug. Hierna gaan we naar dorpje even verderop waar we op een klein bootje stappen. Dit bootje brengt ons in een klein uur naar Musuria. In Bangladesh is transport over water heel normaal en soms de enige manier om ergens te komen. Ons maakt het niet uit want de reis is heerlijk ontspannend. Glijdend over het water genieten we van alles om ons heen. Je ziet overal mensen aan de oever van de rivier dingen doen. De een wast zijn koe, en daarnaast wordt de vaat gedaan. Ook zien we veel bootjes met spullen en mensen heen en weer gaan. De rivier slingert zich een weg door de bomen en het is enorm groen. Kinderen zwaaien als ze ons zien. Veel van deze kinderen hebben waarschijnlijk nog nooit een blanke in levende lijve gezien. Vooral Willianne trekt de aandacht met haar blonde haar. Gert ziet zijn kans schoon en voordat de stuurman ook maar iets kan zeggen hebben we een nieuwe schipper. Behendig stuurt Gert ons een tijd lang, over de rivier langs alle obstakels die we onderweg tegenkomen.

Als we in Musuria aankomen moeten we nog een eindje lopen over smalle paadjes door het bos en dijkjes tussen het water om uiteindelijk terecht te komen bij een gezin dat ons hartelijk ontvangt. We krijgen verse kokosnoot die zo uit de boom komt. stukje er af met het kapmes, rietje erin en drinken maar. Heerlijk. Ook hier is een kleinschalig project opgestart voor de mensen om een beter leven op te bouwen. Voornamelijk vis en veeteelt zoals kippenfokkerij. Het is een kort bezoek, maar wel allervriendelijkst. Daarna wandelen we nog een stukje verder naar een ander deel waar een project wordt gestart met visteelt. Veel valt er niet van te zien, maar de omgeving hier is schitterend en de mensen zijn enorm in ons geintreseerd. We maken in korte tijd met veel mensen kennis. Onze ervaringen met bamboebruggen komt hier en daar goed van pas. Eigenlijk vrij snel gaan we al weer terug naar de boot die ondertussen met ons is meegevaren. Op de terugreis met de boot rusten we heerlijk uit en volgens mij begin al een beetje een kleurtje te krijgen. Voelt het heel even als vakantie....

De middag heeft weinig voor ons in petto en Gert en Willieanne gebruiken dit om even bij te slapen. Mabud wil graag een bezoek brengen aan het huis waar zijn vrouw is geboren, want die komt uit deze regio. Siebe en ik besluiten mee te gaan en het is erg leuk. Met zijn drieeen op de van-riksja (die met die plaat), want ja lopen houden ze hier niet van. Bij het hutje aangekomen worden we ontvangen door een tante van Mabud. Het is een armoedig hutje van golfplaten. Er is een buitenkeuken en een stalletje voor de koe. Op het erf lopen kippen. Tante geeft ons cha en natuurlijk iets er bij: gepofte rijst en gestoomde/gedroogde rijst. Hier een lekker tussendoortje. Wat ik mors zijn de kippen erg blij mee (ik ook trouwens). Ik hoop maar dat het water uit de put niet te veel problemen geeft, gelukkig is het gekookt.

We maken kennis met de overgebleven familie van Mabud. Zijn schoonouders leven niet meer en zijn begraven in de tuin. De rest van de familie woont hier nog wel, maar een deel is nog aan het werk op het land.

S'avonds na het diner gaan Gert en Siebe nog een keer naar het theaterstuk van Isah-e Jamat wat nu op een andere locatie in de omgeving wordt gehouden. Met zijn drieeen op de motor is geen probleem hier. Mabud, Willianne en ik blijven achter en hebben een aantal diepe gesprekken. Mabud bezit veel kennis over de Bijbel en de Koran en gaan heel goed uitleggen. Ik ben blij dat we hem bij ons hebben.

Mabud gaat wat later op de avond ook naar het theater toe om nog folders uit te delen. wij blijven met zijn tweeen achter en kunnen heerlijk op zijn urkers even m^ken

Vrijdag 20 november - Jobopar

Na de lunch op de compound gaan we met onze spullen opweg naar Jobopar. Dit is een uur reiden verder het binnenland in. De weg wordt steeds slechter en op een gegeven moment is het een zandweg die door een dorpje loopt. Dit blijkt Jobopar te zijn. We stappen uit en het ziet er allemaal heel armoedig uit. Mabud regelt een eenvoudige Riksja voor ons, die ons nog verder de jungle in moet brengen. In eerste instantie zeggen we dat we dat stukje wel willen lopen, aangezien we het sneu vinden voor de riksja rijder om met drie volwassen europeanen door het bos te moeten crossen. Mabud dringt aan en het blijkt dan ook een reis van een aantal kilometers te zijn. Als ik zeg Riksja in Jobopar is dat niets anders dan een eenvoudige fiets met drie wielen een een laadplank voor vracht. Deze wordt ook gebruikt voor personenvervoer. Siebe is gaan lopen aangezien hij dacht dat het maar een klein stukje was. Mabud die absoluut niet van lopen houdt heeft een vriend die hem met de motor brengt naar onze bestemming.

Ja waar gaan we eigenlijk naar toe zo midden in het bos? Het blijkt dat hier een van gebouwen van Isah-e Jamat staat. Deze is een aantal jaren geleden gebouwd en wordt nu gebruikt als lokale kerk, school, kantoor en trainingscentrum voor de regio. Dit is tevens ons guesthouse voor de komende twee nachten. Tot onze grote blijdschap blijkt hier midden in de jungle een soort paradijsje te zijn, want er is een normaal toilet en een douche waar water uit de muur komt in plaats vanuit een emmer. We blijven natuurlijk europeanen. De ontvangst is hartelijk. De zondagschool kinderen die net bezig zijn (of is dit geregeld) zingen een lied voor ons. Mabud neemt daarna uitgebreid de tijd met ons om een kop cha te drinken. Na de cha gaan we weer het schooltje in. Weer stoelen, weer bloemen en weer zang en dans. Willieanne ziet haar kans om de kleurplaten die ze mee heeft van de zondagschool van Urk te delen met de kinderen van de zondagsschool van Jobarpar. Als we s’avonds aan het wandelen zijn komen we nog kinderen tegen met een kleurplaat. Willianne en ik gaan even wandelen en komen al kuierend bij een bamboe brug. Het ziet er wel niet zo stevig uit, maar ja, dit is Bangladesh en het is toch de manier om aan de overkant te komen. Zo krijgen we onze eerste ervaring met de bamboebrug. Waarschijnlijk niet de laatste.

Na het diner, wat hier buiten door een aantal vrouwen wordt bereid, gaan we naar een voorstelling van Isah-e Jamat. Zij hebben een reizende voorstelling die door heel Bangladesh op een educatieve manier een aantal zaken aan de kaak stelt. Zo wordt er ingegaan op vrouwenmishandeling en machtssmisbruik, de noodzaak voor goede opleiding, maar ook de noodzaak om vriendelijk en goed met elkaar om te gaan. Dit allemaal met een bijbelse ondertoon. In Bangladesh kan niet openlijk worden ge-evengaliseerd, maar de verschillende Bijbelteksten worden goed gebruikt. Ook worden er folders en magazines uitgedeeld onder de moslims die het toneelspel komen bezoeken. Voor deze avond op een overdekt veld komen uit de hele omgeving mensen af. Er zijn er meer dan 2000. Als wij komen blijken ze er al rekening mee gehouden te hebben, want onze stoelen staan al klaar. De vrouwen zitten in het midden op de grond en de mannen staan daar in een grote kring om heen. Het stuk duur ongeveer twee en half uur en is gezien het gelach ook erg grappig. Ik herken een aantal bijbelse taferelen en de liefdesbrief die een van de meisjes van een jongen ontvangt is rechtsreeks uit Galaten 13. De avond is een groot succes voor Isah-e jamat en de verwachting is dat de zaterdagavond nog veel meer mensen zullen komen. Dit is pas een manier om een boodschap over te brengen. Om half twaalf zijn we terug in het guesthouse. We spreken nog wat na met de verschillende acteurs van de theatergroep en ook de bedenker van het stuk. Een leuk gesprek en een mooie afsluiting van de dag.

Vrijdag 20 november - ochtend op de compound

Na het ontbijt krijgen we van zuster Florence een rondleiding over de compound. Deze is zeer groot en herbergt meerdere hostels, en meerdere scholen. Ook is er een kliniek, waar mensen terecht kunnen met medische problemen of bijvoorbeeld zwangerschaps begeleiding. Dit gaat er heel anders aan toe als bij ons in Nederland. Ook is er op de compound een begraafplaats voor mensen die gediend hebben bij de COB. Daarnaast is er een grote kerk die in bijzondere stijl is gebouwd. Al met al brengen we al lopend een aardig tijdje door. Onderweg ontmoeten we Sister Lucy van 78 uit Engeland die al 50 jaar werkt in Bangladesh met de allerarmsten. Op haar vraag waarom ze nog niet terug gegaan is, antwoord ze dat haar werk hier nog niet klaar is. Dit zal wel nooit afkomen. We krijgen alledrie een aantal van haar boekjes die ze in de afgelopen jaren heeft geschreven. Een mooi gebaar van een nog mooiere vrouw. Een fantastische inspirerende vrouw waar we nog veel van kunnen leren. Ook ontmoeten we even later Mother Sushilia. Zij zit in een rolstoel en zij blijkt al 83 jaar te zijn. Zij zit al meer dan 60 jaar in Bangladesh en komt oorspronkelijk uit India. Ook deze vrouw is nog scherp van geest. Met haar drinken we een kopje cha met wat biscuitjes. Het voelt net een beetje als een bezoek aan mijn opoe van vroeger. Mabud wordt uiteindelijk een beetje ongeduldig want we hebben nog een druk programma voor vandaag.

Uit de compound gaan we met zijn zevenen naar een sloppen wijk van Barisal. Gert, Willieanne, Mabud, Siebe, Florence, nog een vrouw en ik. We lopen in een drukke straat van Barisal als plotseling Florence een heel klein en nauw steegje in duikt. Ik had het niet eens gezien zo klein. Paar keer afslaan en we komen in een heel andere wereld. Op mekaar gestapeld en gepropt staan bouwvallen die het woord huis niet waardig zijn. We worden een van de huisjes in geleid. Dit blijkt het grootste huisje te zijn van deze wijk. Hier zit een hele groep vrouwen op de grond te wachten op ons. Ook hier staat weer een rij stoelen klaar. Natuurlijk ontbreken de bloemen en het zingen niet. Deze vrouwen vertellen over de problemen die ze hebben met uithuwelijken en het meebrengen van een bruidschat. Binnen deze cultuur is het gebruikelijk dat de vrouw een flinke som geld moet meebrengen of iets anders van grote waarde wil ze kunnen trouwen. Hier wordt gewerkt aan een cultureel programma om dit te doorbreken. Door zowel de vrouwen als de mannen te voorzien van opleidingen en kennis zien ze langzaam een verandering in hun cultuur ontstaan. Ook hier wordt gewerkt met kleine micro-kredieten om de mensen een kans te geven de vicieuze cirkel te doorbreken. Sommigen gebruiken dit voor opleiding of het opstarten van een eigen bedrijfje. Ik mag bij een aantal andere huisjes naar binnen om te zien hoe ze leven. De vrouwen willen graag laten zien hoe ze het hebben ingericht. Ik raak er alweer van onder de indruk. Om dag in dag uit zo te leven in de modder en erbarmelijke omstandigheden is voor ons nauwlijks te bevatten. Toch zien we hier naast verdriet en leed ook vrolijke mensen en kinderen. Als mensen hoop hebben en uitzicht op verbetering kan er veel veranderen. Zo bezoeken we ook nog een ander project aan de rand van Barisal, met een vergelijkbare ervaring.

Donderdag 19 november - avond in Barisal

Na onze bezoek aan de projecten komen we in het centrum van Barisal. Mabud en Siebe slapen in een hotel. Dat ziet er eigenlijk wel erg aanlokkelijk uit, maar voor ons roept het comfortabele bed van de compound. We besluiten lopend van het hotel naar de compound te gaan dwars door de drukste straten van Barisal. Lopen geeft dan een nog leukere ervaring dan de Riksja. Onderweg worden we door Florence van COB gewezen op het kerkgebouw van COB. We besluiten met zijn drieeen, samen met Florence een bezoekje af te leggen. Het is ondertussen 7 uur s’avonds. We worden binnengelaten en we spreken nog even kort met de voorganger, hier priester genoemd. Ook bekijken we de kerk van binnen. Allemaal heel eenvoudig, maar wel functioneel. De mensen kunnen hier op de grond zitten om de dienst bij te wonen.

Terug gekomen op de compound pakken we in onze kamer onze koffers uit en frissen ons even op. Om ongeveer acht uur gaan we eten. Tijd is hier over het algemeen een rekbaar begrip, maar voor de europeanen hebben ze zich aardig aangepast. Om acht uur staat dan ook het diner klaar. We krijgen hier de tot nog toe lekkerste rijst van de hele trip, inclusief een keuze uit kip of vis. Daarnaast is er ook keus uit verschillende groentes. Ik neem nog maar een bordje. Na het diner praten we met zijn drieeen nog een tijdje na op de veranda van onze slaapkamer.

Donderdag 19 november - middag in Barisal

In Barisal gaan we naar de compound van Church of Bangladesh. Dit is een oase van rust in deze drukke provincie stad. Wat wel opvalt is dat in Barisal nauwlijks auto’s rijden. We zien allen maar Riksja’s, voetgangers of een een enkele motor. We zien zeer zelden een andere auto. Op de compound worden we ontvangen met een verlate luch. We krijgen onze kamers toegewezen. Ik deel mijn kamer met Gert. Er is een aparte wasruimte en toilet. Het toilet en de douche is toch iedere keer weer spannend wat we toegewezen krijgen. Ik heb onderweg ook situaties gezien waar ik liever geen gebruik van hoef te maken, en ik heb nog steeds de angst dat we ergens komen waar we inderdaad geen stromend water hebben en een gat in de grond met muggen. Gelukkig valt het tot nog toe nog wel mee. Schoon en comfortabel is anders, maar zoals gezegd we zijn al snel tevreden.

De lunch die we krijgen is uitstekend. Dit is een rijst soort die we nog niet gehad hebben en deze smaakt echt verrukkelijk. Ook is er een keur van groentes en vlees en vis. Ze doen echt hun best om indruk op ons te maken. Waarom komen we later achter.
Na de lunch gaan we met het busje naar een van de projecten van CBSDP aan de rand van Barisal. Hier leeft een groep mensen van ongeveer 150 gezinnen om een kleine visvijver. Het is enorm armoedig en het zijn echte kleihutjes met golfplaten daken. Een groep vrouwen zit al een tijdje te wachten in wat waarschijnlijk hun mooiste kleren zijn. Voor de groep staat een rij stoelen klaar. Ik kan hier nog steeds niet aan wennen, maar blijkbaar kan het niet anders dan dat bezoekers als vorsten worden behandeld. We krijgen bloemen en er wordt een lied voor ons gezongen. We raken in gesprek met deze vrouwen over hoe de verschillende projecten voor hun werken en wat de resultaten hiervan zijn. Zo krijgen we een aantal voorbeelden van micro-krediet faciliteiten waar deze vrouwen in meedraaien. De een heeft vee gekocht, de ander gebruikt het voor de aanschaf van een Riksja of een naaimachine. Een aantal vrouwen vertellen ook al wat dit heeft betekent voor hun leven en dat van hun kinderen. Hierna krijgen we een rondleiding door het dorpje en zien we ook een aantal voorbeelden van verbeteringen uit het werk van CBSDP. Bijvoorbeeld een stukje land wat een gezin heeft aangekocht om groent te verbouwen en een geit op te kunnen houden. Een ander heeft weer wat kippen om te fokken. Zo zien we de verschillende resulaten, maar we zien ook in welke situaties deze mensen leven. We mogen binnen kijken bij een aantal vrouwen en zien hoe zij leven. Dit is vaak niet meer dan een kookplaatje en een plank om op te slapen. En dan met alle kinderen en eventueel vee daarbij.

Bij een oudere vrouw die een beetje achteraf woont is een deel van het hutje ingestort. Het dak is lek, en ze gebruikt een zeiltje om het regenwater weg te houden van haar slaapplaats. Ze nodigt mij en Gert uit om binnen te komen. Ook dit raakt ons erg. Sommige van deze situaties zijn zo onmenselijk en oneerlijk in onze ogen. In de ogen van de oude vrouw zien we een smekende blik. We beseffen dat we hier te maken hebben met een leed wat veel dieper zit, dan alleen de materiële schade. Hier kan alleen maar een gebed troostende woorden bieden en we bidden samen met deze vrouw. Gert geeft zijn bloemen aan de vrouw. Zo bezoeken we nog meer van deze projecten. Overal zien we leed en problemen, maar ook het goede werk en de resulaten van mensen die hier hun hart tonen, zoals CBSDP.

Donderdag 19 november - onderweg naar Barisal

Na de, ondertussen vertrouwde, bucket shower een goed ontbijt. Ik ben blij dat Mabud ook niet zo van rijst houdt want het is eigenlijk normaal om minstens drie keer daags rijst te nemen. De roti en brood of noedels zijn dan een prima afwisseling. Ik heb besloten om alleen mijn kleine koffer mee te nemen, en dat is maar goed ook, want het minibusje waar we mee op stap gaan heeft niet al teveel ruimte. Zoals alle auto’s in Dhaka rijden deze op CNG, een vorm van LPG. Dit zijn enorme tanks waar een deel van de bagageruimte voor is opgeofferd. Iets voor half acht komt Siebe die met ons meegaat naar Borisal aan en zijn we klaar voor vertrek. Gedurende onze reis naar Borisal en Jobarpar hebben we de beschikking over een chauffeur. Op zich ben ik er blij mee dat we een ervaren iemand hebben die ervaring heeft met het verkeer. Dat blijkt al heel snel als ik erachter kom dat het een reïncarnatie van Michael Schumacher is, maar dan met Bengaals bloed. Hij rijdt alsof de duivel hem achterna zit. Op weggetjes niet groter als de bekende Karel doorman weg in de polder rijdt hij met gemak 120 km/h. En dit slalommend om de Riksja’s, vrachtwagens en andere voertuigen die met ons meebewegen of er tegenin. Het is heel gebruikelijk om even een stukje af te snijden door tegen het verkeer in te rijden, zelfs op de snelweg. Een echte snelweg kan je het niet noemen, want dan zou je een vangrail hebben en meerdere stroken. Hier is het een veredelde tweebaansweg die in twee richtingen met meerdere voertuigen naast elkaar gedeeld wordt. Sommige stukken zijn zo slecht dat onze coureur om de kuilen heen zigzagt, of dat in ieder geval probeert. Na een uurtje of zo begin ik al aardig misselijk te worden.

Na twee en half uur zijn we aangekomen bij de Ferry over de rivier de Pudma. Dit is een welkome afwisseling met de autorit. De ferry is een ervaring op zich. Overal zitten kooplui op de boot hun waren te slijten zoals fruit en vis. Het uitzicht is geweldig en ik geniet van een stel jagende zeearenden. Overal zien we mensen bezig met de rivier. Mensen zijn bezig met vissen of wassen zichzelf of hun kleding. De rivier is trouwens ontzettend smerig.

Aan de andere kant van de rivier gaat onze reis verder naar Barisal. Nog een flinke trip door een moerasachtig gebied. Had ik al gezegd hoe groen het land was en hoe veel water er te zien is? Onze totale reis duurt uiteindelijk 6 uur en valt me achteraf nog wel mee. Ik ben zelfs onderweg in slaap gevallen al schokkend en schuddend met hoge snelheid. Ik zal wel erg moe zijn geweest.

Woensdag 18 november - middag bij Good Neighbours

Met zijn negenen gaan wij naar noord Dhaka. Hier worden we ontvangen op de locatie van Good Neighbours. Deze organisatie houdt zich bezig met het ontwikkelen van opleidingsprogramma’s in Bangladesh gericht op kinderen en jongeren. Door de kinderen een opleiding te geven onstaat een grotere kans op een beter bestaan. We krijgen eerst een lekkere lunch. Rijst met kip. Hierna geeft Edison Mollik een presentatie over het werk van Good Neighbours in de verschillende regio’s. In drie kwartier worden er meerdere presentatie en fotosessies doorheen gejaagd, en zo net na de lunch is dat voor de meesten van ons net even teveel van het goede. Ik zie hier en daar iemand knikkebollen en ook ik heb wat moeite om mijn ogen open te houden. Gelukkig heeft hij hierna iets anders voor ons in petto. In Bangladesh wordt veel gewerkt met theater om een boodschap over te brengen. Een groep studenten van GN geeft een voorstelling over de barmhartige samaritaan. Daarna krijgen we ook nog een stuk zang en dans. Dit ontaardt uiteindelijk in een gezamenlijk zingen en dansen waar afwisselend liedjes in het Bangla en het Engels worden gezongen. Om 5 uur gaan we terug richting Mirpur. Johan, Leonie en Mariska blijven achter bij Edison want zij gaan morgen mee naar Rasjahai. In de bus zijn we een beetje melig, maar humor is een goede manier van verwerking.

Terug in Mirpur bij BSFB neemt ons groepje ook afscheid van de overige drie, Ineke, Ruben en Heidi. Zij zullen naar Mymensingh en Haluaghat gaan, samen met broeder Frank van de Taize broeders. Wij lopen terug naar het huis van Mabud en ondertussen kennen we de weg. Onderweg vinden we nog ergens een obscuur internet cafe vanwaar een deel van dit blog bijgewerkt wordt. Om 8 uur eten we: noodles. Jawel noodles. Heerlijk. Even een keer wat anders dan rijst. We hebben een leuke avond met Mabud en zijn familie en we merken dat we al een goede band aan het opbouwen zijn. Vooral de dochters zijn nieuwschierig naar de verhalen en foto’s uit Nederland. Mabud is vooral onder de indruk van de sneeuw foto’s die ik bij me heb. Om 12 uur gaan we naar bed want we moeten de volgende ochted vroeg op naar Borisal District.

Woensdag 18 november ochtend - Old Dhaka, COB en IJB printers

Om 700 uur ontbijt want we gaan vroeg weg. Ik begin de bucket shower steeds meer te waarderen net als het hurktoilet trouwens. Het is verbazingwekkend dat je in zo’n korte tijd je standaard kan verlagen. Voor ons is het wel makkelijk, want we weten dat als we weer terug komen we weer gebruik kunnen maken van een superdeluxe badkamer. Mmmm stromend warm water, hoe voelt dat ook al weer? Bij het ontbijt hebben we rijstepap en handgemaakte Roti met gebakken ei. Na het ontbijt lopen we naar BSFB waar we de een deel van de groep terug vinden. We gaan met z’n negen in een minibus naar Old Dhaka. Jan, Leonora en Dorien gaan appart vanaf SATC naar Old Dhaka. Zij zullen later op de dag al vertrekken naar Jessore en hebben dus al hun koffers bij zich. De trip naar Old Dhaka duurt ongeveer een uur dwars door de spits. Had ik al verteld over het verkeer? Niets veranderd dus. Gekkenhuis. Van alles van Dhaka verbaast met dit nog het meest. Er gebeuren wel ongelukken, maar gezien de manier van rijden is het een wonder dat er niet om de 100 meter een dode valt, of een auto total-loss is. Gedurende de rit zien we het straatbeeld ook wel iets veranderen. De huizen, appartament en flats zien er ook steeds ouder uit.

Uiteindelijk komen we aan bij de compound van de Church of Bangladesh. Hier staat een van de oudste kerken van Dhaka en dit is ook het hoofdkantoor van de COB. We hebben hier een afspraak met de bisschop van Dhaka @@. De bisschop laat nog even op zich wachten dus we hebben de tijd om de kerk te bezichtigen en we ontdekken al snel een aantal schoolklasjes in een bijgebouw. Dit levert natuurlijk leuke tafereeltjes op, vooral omdat juf Leonie helemaal enthousiast raakt van de situatie. Ze staat nog net niet zelf les te geven. Even later kunnen we naar binnen waar we de bisschop ontmoeten. Ook broeder Frank is hierbij aanwezig. De bisschop vertelt uitvoerig over het werk en de uitdagingen van COB. Meneer Mazunder van het Social development programma geeft aan welke projecten er zijn. Deze projecten zoals microkrediet programma’s, opleiding voor kinderen of vrouwen, hygiëne ontwikkeling of culturele aspecten zijn gericht op de gehele bevolking en niet alleen Christenen. Deze projecten zijn verspreid over het hele land en een aantal groepen zal hier ook een bezoek afleggen. Broeder Frank geeft samen met de Bisschop nog inzicht in welke problemen er zijn binnen de kerken, maar ook als Christen binnen een Moslim wereld. Als goed gebruik krijgen we ook een kopje cha, waarbij een aantal mensen aangeeft liever geen suiker te willen. Uiteindelijk krijgt niemand suiker en ik snap nu waarom de Bengali zoveel suiker in hun thee doen. Anders is het echt niet te drinken.

Na ons bezoek aan de COB compound gaan we lopend door Old Dhaka naar IJB printers. Als groep van 12 blanken trekken we behoorlijk wat bekijks. Wij hebben daar echter geen tijd voor, aangezien je hier nog meer dan elders ogen in je nek moet hebben om niet onder een Riksja , auto of paard en wagen te komen. Het krioelt hier van de mensen en ook hier is het een continu stroom van geluid. In een nauw straatje komen we terecht bij IJB printers. Dit is een drukkerij van Isah-e Jamat in Dhaka, die gebruikt wordt om inkomsten te genereren voor Isah-e Jamat en daarnaast ook het eigen print werk te verzorgen zoals flyers en magazines. Hier werken zowel Christenen, Moslims als Hindu’s door elkaar heen. In de drukkerij staat nog een oude Heidelberg uit de jaren 60. Fantastisch om te zien draaien. Op de eerste verdieping zit een groep mensen foldertjes en krantjes te vouwen.

Na dit bezoek gaan we weer lopend terug naar de compound van Church of Bangladesh waar onze busjes nog staan. Hier nemen we afscheid van Jan, Leonora en Dorien. Zij gaan al onderweg naar Jessore om daar een aantal dagen door te brengen.

tussentijdse update - Zondagochtend Jobarpar

het is zondagochtend in Jobarpar. We hebben net een kerkdienst achter de rug in het Isah-e jamat gebouw. Ik heb een houten rug want drie uur in een kleermakerszit zitten is iets wat wij westerlingen niet graag doen. Na 20 minuten kreeg ik kramp in mijn knieeen. Er waren verschillende sprekers en er werden een aantal liederen gezongen. Allemaal in Bangla wat het er niet makkelijker op maakt. Toch was het een mooie dienst. Vanmiddag gaan we naar de compound van Church of Bangladesh in Jobarpar. Met ons is alles goed. De bedden zijn redelijk en we hebben een douche. (Jippie). Het water komt dan wel uit de waterput, maar toch.

Na onze trip naar Barisal is Jobarpar weer een heel andere wereld. Hier is het echte Bangladesh. Mensen leven in armoedige omstandigheden in hutjes langs het water. Toch is er veel vreugde en wordt er hard gewerkt. Je ziet mensen overal bezig met bijvoorbeeld rijst planten of handel. De vrouwen zijn bezig met het huis of het terreintje er om heen. Koken gebeurt op een soort gat in de grond waar het pannetje water of rijst op staat te koken. Wassen doen ze hun kleren of zichzelf in de riviertjes. Overal zien we water en de mensen die daar iets mee doen.

Ik ben nu een week in Bangladesh en het gaat redelijk goed. Wat ik heb gezien en meegemaakt vindt ik aan de ene kant prachtig. Het is mooi om te zien hoe de mensen hier leven en wat ze raakt. Aan de andere kant is het ook schrijnend om te zien wat er in dit land allemaal mis gaat. In welke omstandigheden mensen soms dagelijks moeten overleven van dag tot dag. Toch is de balans positief. Ik zie hard werkende mensen die open staan voor elkaar en er graag iets van willen maken. Ze hebben vertrouwen in de toekomst en dat is al heel belangrijk. Bangladesh is wel een land wat langzaam in je bloed kan kruipen en als je hier te lang rondhangt zeker van gaat houden. Ik kan me na een week al slecht voorstellen hoe het is in Nederland momenteel. Dingen als Sinterklaas zijn zowel fysiek, maar ook in gedachten ver weg. Als ik over een week terug ben zal de overgang wel weer heftig zijn.

Slapen gaat goed. Onze matrasjes zijn dun en vannacht was het voor het eerst koud, dus heb ik een deken gebruikt. Voordeel is wel dat de muskieten wat rustiger zijn. Toch merk ik dat ik overdag wel eerder moe ben dan in het begin van de week. Ook de rest van mijn groepje heeft hier last van. Dit heeft ook te maken met het geestelijk verwerken van alle beelden, situaties en verhalen die we horen en beleven. Tot nog toe kan ik alles nog wel een plekje geven, maar het zal misschien nog wel een lange tijd in mijn hoofd blijven malen. Ik hoop dat ik in Nederland ook mijn verhaal kan delen, dat zal ook voor mij een goede verwerking zijn.

Wat wel steeds meer gaat knagen is het missen van mijn familie. Ik spreek zo nu en dan via de telefoon, maar dat zijn korte gesprekjes. Gister had ik even Rick en Anouk aan de lijn, wel erg leuk. Het goede nieuws is dat we langzaam aan het aftellen zijn richting huis.

tot later.

Dinsdag 17 November

Om 0805 worden we wakker. De tweede dag in Bangladesh en al twee keer verslapen. Het tijdverschil speelt ons waarschijnlijk nog steeds parten. Mijn telefoon stond nog in Nederlandse tijd en vond het nog lang geen tijd om de wekker af te laten gaan. We frissen ons snel op en gaan aan het ontbijt. Het ontbijt bestaat uit bami met ketchup en roti met een groente. Vraag me niet welke, maar het smaakt goed. Natuurlijk een kopje cha om het af te maken.

Om 0900 uur hebben we een lezing en ontmoeting in SATC. St. Andrews Theological College vlakbij de woning van Mabud. We gaan lopen want dat schijnt sneller te zijn dan met de Riksja. Om dat het geregend heeft moeten we over de plassen en door de modder. We gaan door hele nauwe straatjes waar we door het werkvolk heen moeten die op weg zijn naar hun dagelijkse bezigheden. Onderweg zien we veel textiel fabriekjes en werkplaatsen. De geur van de verschillende kraampjes wisselen elkaar af. Naast een rijstkraampje staat een straat slager waar de stukken vlees aan een rek hangen. Het stikt er nu al van de vliegen en het is nog maar 25 graden. In de verschillende poortjes hebben we een blik op hoe mensen leven en wonen. Dit is alweer erg confronterend. We zien modderige ruimtes met slaapmatjes aan de ene en kookplaats aan de andere kant. Overal ligt afval en de straatjes zijn nauwelijks begaanbaar. Dat weerhoudt de mensen, riksjas en zelfs auto’s om hun weg door de nauwe straatjes te zoeken. We hebben ogen en oren hard nodig om niet in botsing te komen met iets of iemand. Mabud dendert vrolijk door en lijkt het gewend, maar wij moeten af en toe inhouden. Bewegen in Dhaka vergt een bepaalde mate van brutaliteit en zelfverzekerdheid, die wij nog niet hebben.

Om iets over 0900 komen we aan bij SATC. We ontmoeten onze teamgenoten op de zesde verdieping met een fantastisch uitzicht over Dhaka. We delen kort onze ervaringen over de afgelopen nacht variërend van uitstekend tot matig. Johan heeft geslapen bij Edison Mollik, een van de mensen van het Good Neighbours project.
De opening wordt verzorgd door Rev. S. Pholia en we worden welkom geheten met zang en bloemen. De begeleiding wordt gedaan op een kruising tussen een orgel en een trekharmonica. Iman Mabud Chowdhury geeft een lezing over Islam in Bangladesh. We beginnen met een sessie over de geschiedenis van de Islam. Interessant is het verhaal over de geschiedenis van Mohamed en het ontstaan van de Kaba en de Hazre-Aswat. Mabud is daar zelf ook geweest. We hebben korte pauze met cha en banaan. Na de pauze gaan we verder met een sessie over Jezus in de Koran. Dit is wederom een erg interessante sessie waarbij Mabud aangeeft waarom eigenlijk Jezus een veel belangrijkere persoon is in de Koran dan Mohamed, maar dat dit niet kenbaar wordt gemaakt aan moslims.

Afsluitend aan de lezing is er een ronde kring gesprek tussen de students van de SATC en onze groep waarbij rev. S. Pholia wat meer vertelt over het werk van SATC. Ze werken veel samen met andere opleidingen en proberen daarmee zo effectief mogelijk te werken. Meeste kerken en opleidingen werken hier aan mee. Wij vertellen iets over onze kerken en over Flevoland. Mensen zijn verbaasd als we vertellen dat een groot deel van de polder onder zee niveau ligt. De relatie tussen Flevoland en Bangladesh wordt verder onderstreept door onze gezamenlijke interesse in landbouw en visserij.

Bij SATC krijgen we ook nog een lunch aangeboden. Rijst met Kip. Na de lunch gaan we te voet terug naar Isah-e Jamat kantoor maar nu met de hele groep. De straten (is dat het juiste woord?) zijn weer wat droger. Op de heen weg hebben we een en ander al gezien, maar voor de rest van de groep is het wel even wennen dat we door de nauwe en drukke straatjes onze weg terug zoeken. De diepe gaten in de weg blijken een soort riool functie te hebben, maar of het echt effectief is. Waarschijnlijk beter iets dan niets moet men gedacht hebben.

Aangekomen bij het kantoor van Isah-e Jamat ontstaat er een spontaan moment als Leonie haar gitaar pakt en we samen een lied zingen. Dit trekt de mensen die werken uit het kantoor naar onze ruimte. Mabud grijpt meteen de gelegenheid aan om zijn staff voor te stellen. Ook wij stellen ons voor. Mabud vertelt vol vuur en passie over Isah-e Jamat en hoe hij hier zelf toe gekomen is om als moslim, Christen te worden. Dat dit niet altijd zonder gevaar is wordt wel duidelijk aan de hand van wat foto's die hij laat zien.

Om een uur of 5 gaan we weer lopend naar BSFB. Dit is ook in het Mirpur district net als Isah-e Jamat en SATC. Er blijken hier meerdere christelijke organisaties bij elkaar te zitten. Bij BSFB Guesthouse worden we opgewacht door een groep studenten die samen met ons zingen en er wordt zelfs gedanst. Hillarisch maar ook mooi en goed. We hebben in ieder geval een nieuw favoriet liedje. Nananannanaa nananananaaa. Peter Mazunder sluit dit af met een presentatie en zijn verhaal over het ontstaan van BSFB. Ook dit is een verhaal van vallen en opstaan, maar wonderwel kan hij dit lachend vertellen. De Bengalen die we ontmoeten hebben een natuurlijke vrolijkheid over hun en vertellen ook vol vreugde over hun geloof.

S'avonds gaan Gert, Willieanne en ik weer terug naar Mabud. Daar staat op ons de avondmaaltijd te wachten. Rijst met kip. De dochters eten na ons en klagen dat het veel te laf smaakt terwijl wij toch een paar glazen water nodig hadden om de scherpe smaak weg te werken. Als we eindelijk naar bed gaan probeert Gert nog zijn opblaasmatrasje op het bed uit. Zonder het te merken heeft hij hier echter een zeppelin van gemaakt en als hij gaat liggen stort hij in dezelfde vaart weer naast zijn bed. De klamboe houdt het nog net. We liggen in een deuk en zo sluiten we de dag af.
Diner at BSFB

Maandag 16 November vervolg

Om twee uur zijn we terug voor de lunch. De vrouwen zijn al terug en al vast begonnen. Ook zij hebben kleren gekocht, de meeste hebben deze al aan en het ziet er fantastisch uit. We hebben rijst met vis. In de middag hebben we even wat tijd voor ons zelf tot half vier. Om half vier komen we bij elkaar om onze ervaringen van de eerste dag te delen. Er komen verhalen over de bedelaars en zwervers die we ontmoet hebben. Johan en Ruben vertellen over hun ervaring op de brug van de grote rotonde bij ons in de straat. Een hele groep kinderen klampte zich vast aan hun benen om niet meer los te laten. De mensen er om heen vonden het wel komisch.

Om half vijf hebben we een meeting met het organisatie comité. We worden geïntroduceerd aan elkaar en we maken kennis met Iman Mabud Chowdhurry, Rev. Peter Mazunder, Rev. Edison Mollik en Rev. S. Pholia. We worden ontvangen met muziek, dans en bloemen. We worden uitgenodigd om mee te dansen wat een grappige situatie oplevert. Het blijkt dat we een paar goede dansers in ons midden hebben. De studenten van BSFB hebben een aantal liederen en gebeden voor ons voorbereidt wat mij zeer raakt. Na de studenten krijgen we een lezing van rev. Dennis over het ontstaan van Christendom in Bangladesh. Een goed verhaal, maar soms een beetje technisch. Het taalverschil en de variant van Engels die ze hier gebruiken, maakt het voor sommige mensen lastig te volgen. Toch is het een goede en warme bijeenkomst. Tijdens deze bijeenkomst maken we ook kennis met cha. Thee met melk en suiker, erg zoet en waarschijnlijk zal dit niet de laatste keer zijn dat we cha krijgen.

Om 1900 uur hebben we diner met rijst en kip. Na het diner pakken we onze koffers en worden we opgedeeld in verschillende groepjes. Gert, Willianne en ik gaan mee met Iman Mabud Chowdhury om bij hem thuis te slapen. De reis naar zijn huis is hilarisch. We gaan met de Riksja inclusief koffers. De tocht door de kleine straatjes is een ervaring om niet te vergeten. Ik voel me enorm bekeken als blanke met mijn koffers achterop een fiets. De jongen voorop heeft het zwaar zo te zien, maar hij moppert niet. Willianne zit volop te genieten van de bijzondere tocht. Gert gaat voorop maar op een of andere manier komt hij als laatste aan. De straten die we ingaan worden steeds kleiner en nauwer. Uiteindelijk komen we aan bij het huis van Mabud. Hij heeft een appartement boven het kantoor van Isah-E Jamat. Isah-e Jamat is een organisatie die zich richt op Moslims die zich bekeerd hebben tot het Christendom. Dit is een groep mensen in Bangladesh die het extra zwaar heeft.

In het huis van Mabud maken we kennis met zijn vrouw, twee dochters en het huishoudstertje. Dat laatste raakt me toch, ondanks dat het hier een gewoonte is, zelfs bij Christenen. Veel huishoudens hebben een meisje (10-12 jaar) in dienst om het werk te doen. Ze staat als eerste op en gaat als laatste naar bed. Laten we het er maar bijhouden dat ze het hier waarschijnlijk beter heeft dan bij andere gezinnen waar deze kinderen nog echt als een soort slaaf worden gehouden. We krijgen een rondleiding door het appartement wat niet erg groot is, maar voor Bengaalse begrippen waarschijnlijk een zeer ruime woning. Drie slaapkamers een natte ruimte, een keuken(tje) en een eetkamer. Er is een televisie op de ouderlijke slaapkamer. Gert en ik slapen samen op de kamer van Mabud zijn dochters. Zij slapen ergens anders. Wilianne heeft haar eigen kamer. De badkamer/wc is primitief maar voldoet. Er is een hurk WC en voor het douchen kunnen we gebruik maken van de “bucket-shower”. We zitten nog een tijdje aan tafel en praten met Mabud en zijn dochter. We leren elkaar wat beter kennen maar de vragen komen vooral van onze kant. De Bengalen zijn toch wat gereserveerd om te vragen hoe het bij ons is. Om half elf douchen we ons en gaan we naar bed. We houden de deur een beetje open op onze kamer voor wat extra zuurstof. De klamboe doet zijn werk, wat we niet van de matras (of zo iets) kunnen zeggen. Een houten plank met een dekentje er overheen. Toch slapen we goed. Moe zijn heeft zo zijn voordelen.

kort berichtje

Zo. Eindelijk weer even internet in een internet cafe ergens in een achterstraatje. Voor de techies onder ons: als ik zeg 128k/48k dan weet je waarschijnlijk genoeg. Dat wordt in ieder geval geen foto's uploaden. Ik zal de rest van mijn verslag later wat uitgebreider plaatsen, maar nu alleen een bericht je dat alles goed met ons gaat. Er is nog niemand ziek en heimwee heb ik ook nog niet echt bespeurt. Jan, Leonora en Dorien zijn vanmiddag al vertrokken naar Jessore. Ons groepje wat morgen naar Barisal gaat heeft ondertussen afscheid genomen van de overige groepen. Johan, Mariska en Leonie zijn achtergebleven bij Edison Mollik van Good Neighbours en zij gaan morgen naar Rashahji en Ruben, Heidi en Inneke gaanr naar Mymensingh op bezoek bij de broeders van Taize. Zoals gezegd probeer ik later vanavond (het is hier nu bijna 7 uur en pikdonker) nog een uitgebreider verslag te doen.

16 November Dhaka in BSFB

03:45. Ik lig al een tijdje wakker en het zweet gutst van mijn hoofd. Het lawaai van de straat, de Ventilatoren en andere onbekende geluiden houden me wakker. Even een glas water en een paracetamol tegen de hoofdpijn. Ook Johan en Gert die bij mij op de kamer slapen blijken wakker te zijn. Gert gebruikt het moment om zijn gedachten op papier te zetten. Ik ben de warmte een beetje zat (wat nu al?) en besluit mijn zonder klamboe verder te slapen. De ventilator en de DEET moet genoeg zijn om de muggen op afstand te houden. Dit werkt wonderwel veel beter en het is dan ook een verassing als we s’morgens om 0900 uur gewekt worden door een of andere straatverkoper die in een soort buitenaards geschreeuw met belletjes zijn spullen probeert te slijten. We zouden om 0900 uur ontbijten dus daar zijn we dan mooi te laat voor. De dames zitten allemaal aan tafel en het blijkt dat alle heren zich uitgebreid hebben verslapen. Hoe typisch.

Tijdens het ontbijt ontmoeten we Siebe Meindertsma van InterServe. Hij werkt voor CCTB. Na het ontbijt is er gelegenheid om even wat boodschappen te doen. De mannen gaan onder begeleiding van Siebe de stad in. Lopend door de stad krijgen we een goed beeld van het straatleven van Dhaka. Dit is een grote kakofonie van toeters, bellen, stemmen. Over de straten lopen is een uitdaging omdat je enerzijds moet oppassen niet tegen iemand aan te lopen of te worden overreden door een Riksja. Anderzijds moet je goed uitkijken waar je je voeten neerzet. Overal gaten, of stenen, afgebrokkelde stuk rioolbuis. Wat ook direct opvalt zijn de verschillende geuren. Dit varieert van heerlijke kruidige geuren van een marktkraampje tot ontzettende stank van, ja van wat eigenlijk. Het is waarschijnlijk de stad zelf, want meestal zijn de geuren niet al te fris. We kopen een aantal kleding stukken die typisch Bengaals zijn, zodat we ons voor sommige gelegenheden wat meer comfortabel kunnen voelen.

Vlucht 15 November naar Dhaka en aankomst

We vertrekken om 0900 plaatselijke tijd. Tenminste dat was de bedoeling. Voor we goed en wel in de lucht zijn is het drie kwartier later. Dit betekent dat we later in Dhaka aankomen dan geplanned. Ook blijkt dat het tijdverschil tussen NL en BD niet 5 maar 6 uur is. Heeft iets met zomertijd te maken, maar niemand begrijpt het. Uiteindelijk landen we om ongeveer 5 uur lokale tijd in Dhaka. Tot onze schrik en verbazing duur de douanecontrolle nog weer eens bijna een uur. Dat zijn wij niet gewend in Nederland waar je zo door kan lopen. Gelukkig zijn wel al onze koffers goed aangekomen en we worden tot onze blijdschap opgewacht door Maaike Wigboldus en Mabud Chowdhury die voor ons vervoer hebben gezorgd naar het Guesthouse in Dhaka.

Als we buiten komen weten we weer wat er met tropische warmte wordt bedoeld. Het is al donker, maar het is heerlijk warm en klam. De koffers in de ene bus en wij in de andere. En dan begint het avontuur. Een reisje wat normaal 30 minuten zou duren, maar wat is normaal in Dhaka, duur bijna anderhalf uur. Er wordt hier gereden als gekken. Op een strook waar eigenlijk twee autos naast elkaar kunnen rijden ze vijf rijen dik. Als er ook maar een gaatje valt wordt er ingevoegd, uitgevoegd en dat zonder richting aan te geven. Het enige instrument wat ze wel veelvuldig gebruiken is de claxon. Je hoort dan ook niets anders dan getoeter. Daarnaast zie je dan ook geen auto’s zonder schade. Dit is echt bizar om te zien. Ik zat voorin het busje en heb de hele tijd met mijn mond open gezeten. Niet te geloven dat dit zo gebeurt. Daar door heen lopen dan ook nog eens mensen, kinderen of proberen riskjas hun weg te vinden. Dit allemaal met gevaar voor eigen leven.

Als we aankomen bij het Gasthouse worden we vriendelijk ontvangen door Peter Mazunder. Iedereen krijgt een kamer toebedeeld om te delen waarbij de mannen bij de mannen, en de vrouwen bij de vrouwen natuurlijk. Om 2030uur zitten we aan een voedzame en smaakvolle rijst maaltijd met curry en kip. Als toetje een mandarijn. De koeling wordt verzorgt door een x-tal strategisch opgestelde ventilatoren. We ontmoeten Martien T. Morgen heeft hij met Maaike nog een vergadering met de een kerk in Bangladesh. Peter en Mabud vertellen tijdens de maaltijd nog iets over het programma van morgen. Om half 10 sluit Gert met ons de dag waarbij we allemaal moe naar ons bed toe gaan om de lange, lange dag van ons af te slapen. Hopen dat dat lukt met het lawaai van 10 miljoen mensen op de achtergrond.

Zaterdag 14 November vertrek

Door veel vrienden, familie en gemeenteleden zijn we uitgezwaaid uit Tollebeek. Dit was erg bemoedigend en warm. Na een reis van ongeveer twee en halve uur kwamen we aan in Dusseldorp. We stonden meteen bij de goede incheck balie en de incheck liep voorspoedig. Gelukkig kregen we 12 plekjes naast elkaar in het vliegtuig. Even nog wat drinken en toen boarden richting Dubai. De vlucht duurde 6 en half uur en was comfortabel. Emirates airlines biedt in al hun stoelen een media systeem voor spelletjes en video. Dus die tijd kwamen we wel door. Sommigen deden alvast een slaapje.

In Dubai even wat gegeten bij de Burger King. Daarna nog een koffie bij de StarBucks. Wat misschien wel de laatste fatsoenlijke bak koffie is die we voorlopig krijgen, maar misschien worden we wel verrast. We vongen nog een glimp op van de Burj, de hoogste toren ter wereld, toen het alweer tijd was voor de volgende vlucht. We hebben in ieder geval veel lol gehad in Dubai. Het tijdverschil begint bij een aantal mensen al tot verwarring te lijden. Dit wordt straks alleen maar erger.

door de douane...

Volgens een telefoontje van Albert is iedereen door de douane, de koffers zijn richting vliegtuig en als ik zo naar de klok kijk denk ik dat de groep al in het vliegtuig zit... Hopenlijk horen we morgen al iets uit Dhaka!
Groeten van Harriet

Vertrek

Over een uur vertrekt de bus uit Tollebeek. We pikken eerst de mensen in Emmeloord op en reizen dan door naar Dusseldorp. Morgen om deze tijd (lokaal Dhaka) landen we en begint ons avontuur.

Nu nog even de familie een knuffel geven. Ik ga ze missen!

Aftellen

Aanstaande zaterdag vertrekken we vanuit Tollebeek naar Düsseldorf. Hier nemen we het vliegtuig naar Dubai, waar we overstappen naar Dhaka. We komen s'nachts aan in Dubai, dus daar zullen we wel niet veel van zien. In de loop van zondag zullen we in Dhaka aankomen. We worden opgehaald van het vliegveld door rev. Peter Mazunder die ons naar het guesthouse brengt waar we de eerste dagen gezamenlijk zullen verblijven. Ik mis mijn eigen bed nu al.

Momenteel zijn we nog druk bezig met de voorbereidingen. Wat niet echt helpt is dat zowel Anouk als Harriet ziek zijn. Die liggen met griep in bed. Ik hoop maar dat ik niks daarvan meeneem naar Bangladesh. Bij Rick merk ik ook de spanning. Hij vindt het niet leuk dat zijn papa twee weken weg gaat. Aan de andere kant begrijpt hij ook wel waarom, maar toch...

nog twee nachtjes slapen....

Voorbereidingen

De afgelopen maanden hebben we ons goed voorbereid op de reis naar Bangladesh. De verschillende trainingen en vergaderingen hebben ons goed geholpen om een beeld te krijgen van wat er van ons verwacht wordt en wat we kunnen verwachten.

Momenteel ben ik bezig met mijn koffer aan het inpakken. We hebben een flink lijstje gekregen met medische zaken die we moeten meenemen. Daarnaast zaken als anti-mug middel en een klamboe. Ik denk dat ik toch maar de grote koffer meeneem.

Foto's van Bangladesh op de website van KIA

Op de website van Kerk In Actie vindt je meer foto's van een eerder Bangladesh interactief project. Om ons voor te bereiden op onze reis, bekijk ik veel foto's van anderen die al eens in Bangladesh geweest zijn. Dit helpt me om een beeld te krijgen van wat ons daar te wachten staat. Over een paar dagen is het al zo ver en ik ben reuzebenieuwd.

http://www.kerkinactie.nl

Interactief met Bangladesh

Van 14 tot 29 november brengen 12 Flevolanders een bezoek aan dat land. Hoe het zo gekomen is? Nu, Flevoland ligt onder de zeespiegel en Bangladesh er niet veel boven. Dat bracht Kerk in Aktie op het idee Flevoland te vragen Bangladesh als concentratiegebied te nemen. Flevoland heeft voor langere tijd een groot aantal projecten onder zijn hoede genomen in Bangladesh die zich richten op plattelands ontwikkeling, scholing en opleiding, Micro-kredieten, Kinder opvang en opvang van onderdrukten.

De stuurgroep bestond nog niet zo lang, toen wij tot onze verrassing al bezoek kregen uit Bangladesh. Bisschop Sarkar van de Anglicaanse kerk van Bangladesh was op doorreis in Europa en maakte hij een tussenstop in Flevoland. In een avond en een dag hebben we veel met hem gesproken en hem het één en ander van Flevoland laten zien. Hij heeft kennis gemaakt met de toen al bekende deelnemers aan de reis naar Bangladesh. Wat vooral verhelderend was, is zijn uitspraak dat hij bezoek belangrijker vond dan geld. Bezoek uit Europa betekent voor hen, dat ze niet alleen staan. Dat er aan hen gedacht wordt. Dat zij óók bij de wereldkerk horen. Daarmee gaf hij meteen een stevige onderbouwing van de motivatie van de reis.

We gaan met een delegatie van 12 mensen naar Bangladesh. Dat kost rond de € 20.000. Dan heb je natuurlijk wel een stevige motivatie nodig. Die is er. We hebben in de gemeenten bijvoorbeeld mensen nodig, die weten waar ze het over hebben als het over Bangladesh gaat en onze relatie daarmee. Naast de opmerking van bisschop Sarkar over de waarde van dit bezoek voor onze vrienden in Bangladesh, willen we ook wel graag leren van hún gemeente zijn in een minderheidssituatie. We willen ook persoonlijke contacten leggen, e-mailadressen uitwisselen en zo de mogelijkheid creeeren om lange termijn relaties te bouwen. We kunnen door de opgedane ervaring en de contacten meer betrokkenheid creeeren met onze eigen gemeentes en bevolking..

De vliegreis begint in Dusseldorf en gaat via Dubai naar Dhaka. Wij worden per bus naar het vliegveld gebracht en ook weer opgehaald. In Dhaka volgt een ontvangst door mensen van verschillende projecten. We zijn hier zijn hier al goed voorbereid op wat ons te wachten staat, onder andere door een instructiedag van het Hendrik Kraemerinstituut. In Dhaka volgt meteen twee dagen van informatie over land, projecten en kerken. Daarna splitst de delegatie zich in vier groepen van drie. In Bangladesh heeft men al 4 kleine auto’s gehuurd. Elke groep wordt door een begeleider dan de binnenlanden ingebracht. Daar bezoeken we diverse projecten. Tot slot zijn er 2 dagen in Dhaka om te evalueren, zowel onderling als met de gastdames en -heren.

Hoewel er hier en daar wel geld gereserveerd is voor de kosten van de reis, proberen we toch met allerlei activiteiten het geld bij elkaar te krijgen. Diverse sponsorlopen, benefietconcerten, een stamppotbuffet, eigengemaakte jam verkopen, statiegeldflessen inzamelen, een expositie van doopjurken en pepermunt verkopen. Van alles wordt bedacht om de kosten van de reis te dekken en daarbij meteen de locale bevolking en gemeenteleden bij het project te betrekken. Dat lukt wonderlijk goed.

Flevoland in Bangladesh

Welkom op het Weblog van Albert Kramer.

Op zaterdag 14 november gaat een groep van 12 mensen uit Flevoland naar Bangladesh.Op deze weblog kun je onze ervaringen lezen.